---------------------------------

หมอกหรือควัน Music Box

ไดอารี่ของเธอ...

:: ศุกร์ ที่ 10 ธันวาคม 2547::

ความรักครั้งเก่า ทำให้ฉันไม่เปิดใจให้ใคร

ไม่ว่าจะเป็นต่างเพศหรือว่าเพศเดียวกัน

จนวันที่ฉันก็ได้พบกับเด็กคนนึง เด็กคนนี้อ่อนโยน เค้ามองฉันด้วยสายตา
เหมือนที่ฉันมองเค้า ฉันอ่อนไหวทุกครั้งที่ได้มองหน้าเด็กคนนี้

เค้าเป็นเด็กที่มาทำฟันในคลินิก บอกว่าจะมาจัดฟัน ทั้ง ๆ ที่ฟันไม่ได้ห่าง
หรือผิดรูปอะไรเลย คงทำเล่น ๆ เป็นแฟชั่นเหมือนที่เพื่อน ๆ ทำกัน

ฉันเด็กคนนั้นบอกว่า มันจะเจ็บหน่อยนะ เด็กคนนั้นมองหน้าฉัน ฉันยิ้มให้
เค้า โดยที่เค้าไม่ตอบ สายตานั้นทำให้ฉันใจสั่น

ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้เค้า เพื่อหยิบเอาแผ่นพับการทำฟันที่ทับและวางกัน
อยู่ข้าง ๆ เค้า ให้เค้าดู แต่ก็รู้สึกได้ว่า มันคงจะใกล้เกินไปแล้ว เด็กคนนั้น
พูดขึ้นว่า แล้วตอนจูบมันจะเจ็บมั๊ยหมอ

ฉันตกใจไม่คิดว่าเค้าจะพูดเพราะตั้งแต่เข้ามาเค้าพูดแต่คำว่า ค่ะเป็น
คำพูดตอบคำถามที่ฉันถามชื่อ กับถามว่ามาจัดฟันเหรอ

ฉันตอบว่าเจ็บมั้ง ไม่รู้สิ แล้วเด็กคนนั้นก็บอกว่า ไม่ทำแล้วค่ะ กลัวเจ็บ
ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกไปว่า ดีแล้วล่ะ ฟันสวยอยู่แล้วไม่ต้องทำหรอก

แล้วเด็กคนนั้นกับเพื่อนก็กลับไป อะไรกันเนี่ยเด็กคนเนี้ย

:: เสาร์ ที่ 11 ธันวาคม 2547::

เหมือนนิยายหรือไม่ก็ละครน้ำเน่า

เราเจอกันอีกในวันเสาร์ ฉันไปร้านหนังสือซีเอ็ด ที่ห้างใหญ่ในตัวเมือง
ตามปกติในวันที่ฉันไม่ต้องทำงาน แล้วฉันก็เจอเด็กคนนั้นยืนอยู่ที่หน้าชั้น
หนังสือ หมวดคอมพิวเตอร์ เด็กคนนั้นมองมาแล้วก็มองผ่านไปเหมือนเค้า
จะไม่มองไม่เห็นฉัน

ฉันแปลกใจ และคิดว่าเด็กคนนั้นน่าจะไป ตัดแว่นมากกว่าจัดฟันนะ

ฉันเดินไปแถวหมวดหนังสือคอม และฉันก็เห็นเด็กคนนั้นกำลังทำอะไร
บางอย่างที่ไม่เหมือนอยากให้ใครเห็น เค้ากำลังเอาโทรศัพท์มาบันทึก
ข้อความจากหนังสือ มันช่างน่าหัวเราะอะไรอย่างนี้

....อ๊ะ เด็กคนนั้นอุทาน ในขณะที่ฉันใช้มือหยิบหนังสือออกจากมือเค้า

ทำอะไรเนี่ย...ไม่ซื้อไปล่ะ ฉันถามเค้า ทั้ง ๆ ที่ไม่ควรถามอย่างนั้นเลย
บางทีเด็กคนนั้นอาจไม่มีเงินซื้อก็ได้ และเด็กคนนั้นก็ไม่ตอบ

พี่ซื้อให้นะ ฉันพูดอะไรออกไป ฉันจะซื้อหนังสือให้เด็กที่ไม่รู้จักกันหรือนี่

ไม่หรอกซื้อเองก็ได้ เด็กคนนั้นตอบ ดูท่าทางอาย ๆ ตาก็ยังคงมองไป
รอบ ๆ และทำท่างเหมือนจะไม่เอาแล้ว เพราะมีคนมาขัดใจ

งั้นพี่บอกพนักงานนะ ฉันพูดอะไรออกไปอีกก็ไม่รู้ อยู่ดี ๆ ก็พูดขู่เค้า
ออกไป เห็นหน้าตาบ้องแบ๊วเค้าแล้ว รู้สึกอยากจะแกล้งเล่น

อ้าว... เด็กคนนั้นยิ่งขมวดคิ้ว กว่าเดิมอีก

ขณะนั้นฉันจำได้ดีว่ามีเพลงที่ไพเราะมากดังมาจากมุมของร้านหนังสือ
ลำโพงตัวเล็ก ๆ แต่เสียงดนตรีนั้นเพราะมาก เป็นเพลงบรรเลงที่มีแต่เสียง
กล่องดนตรี รู้สึกจะเป็นเพลง หมอกหรือควัน นี่แหละถ้าจำไม่ผิด

ฉันดึงแขนเค้าไปที่เคาท์เตอร์คิดเงิน แล้วก็จ่ายเงินสำหรับหนังสือ 2 เล่ม
ของฉันเล่มนึงและก็...หนังสืออะไรไม่รู้ของเด็กคนนั้น

พอเดินออกมาจากร้าน เด็กคนนั้นเอาเงินคืนให้ฉัน เค้าให้มาแบงค์ 500
(เอามาตบหน้ากันชัด ๆ ไอ้เด็กบ้า)

อ้าว มีเงินแล้วทำไมไม่ซื้อล่ะ นิสัยไม่ดีเลยเรานี่ ไม่เอาหรอก แบงค์ย่อยพี่
ไม่ถึง ฉันตอบปัด ๆ ทั้งที่จริงมีพอทอนได้หนังสือเล่มนั้นราคา 249 บาท
ชื่อว่า Illus... อะไรซักอย่าง อ่านไม่ทันหน้าปกเป็นรูปคล้าย ๆ การ์ตูนอนิเมชั่น

ฉันบอกไปว่าเลี้ยงข้าวเที่ยงนี้ล่ะกัน ดูหน้าตาเค้าก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร
แค่ตอบว่า ค่ะ ในใจก็คิดอยู่ว่า เด็กนี่อาจจะไม่ใช่ทอมหรือเลสก็ได้

ดูโดยรวมแล้วก็ไม่เหมือนนะ เพราะเค้าไม่ได้แต่งตัวเป็นผู้ชาย หรือทอม แต่
ดูจากสายตา การพูดจา ออกดูขรึม ๆ เยือกเย็น แล้วก็รู้สึกว่าเค้าอาย ๆ เวลา
ฉันมองหน้าเค้าตรง รึว่าฉันจะคิดไปเอง ไม่รู้สิ นี่ล่ะมั๊งที่เค้าว่า

ผีกับผีมันเห็นกัน

เราทานข้าวกันที่ร้านอาหารในศูนย์อาหารห้างสรรพสินค้านั้น คุยกันปกติ
และดูเหมือนจะถูกคอกันซะด้วย และเค้าก็บอกถึงเหตุผลที่เอาโทรศัพท์ไป
บันทึกข้อความในหนังสือนั้นว่า

ซื้อกลับบ้านไม่ได้ พ่อจะเห็น พ่อไม่ชอบให้เรียนศิลป์ ถ้าพ่อเห็นหนังสือ
พ่อจะว่าเอา

ฉันยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าสงสารจัง และก็เพิ่งรู้ว่าหนังสือนั้นชื่อ Illustrator
เป็นเทคนิคเกี่ยวกับโปรแกรมวาดภาพด้วยคอมพิวเตอร์ จนเกือบจะกินข้าว
เสร็จถึงได้รู้ว่า เด็กคนนั้นชื่อ บี อายุห่างจากเราตั้งเกือบ 8 ปี แต่สูงกว่า
เรานิดหน่อย หน้าตาก็น่ารักดีนะ แต่ดูไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเลย เด็กเก็บกดรึเปล่านะ หุหุ แต่ยังไงก็อย่าเพิ่งมีแฟนเล้ย...

นี่เป็นการทานข้าวเที่ยงที่รู้สึกว่ามันอร่อยมาก แค่กินข้าวทำไมหัวใจมันต้อง
เต้นแรงด้วย ฉันคงไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มานานมากมั้ง นี่ฉันหลงรักเด็กนี่รึเปล่าเนี่ย

เธอเป็นหมอกหรือควันกันแน่เด็กน้อยเอ๋ย

หมอกจาง ๆ และควัน คล้ายกันจนบางทีไม่อาจรู้

อยากจะถามดูว่าเธอเป็นดั่งหมอกหรือควัน

--------------------------------------------------------------

และระยะเวลาเกือบ 2 เดือนหลังจากนั้น กับเรื่องราวอีกมากมาย ที่ทำให้เรา
ได้คบกันในฐานะ คนรู้ใจ

นี่เป็นไดอารี่ของเธอ (ปีกสีขาว) ในวันที่ 10 ธันวาคม 2547 วันรัฐธรรมนูญ

ฉันเพิ่งพบมันเมื่อหกเดือนก่อน ในรถของเธอ ตอนที่ฉันมาช่วยเธอย้ายห้อง
เพื่อไปบ้านจัดสรรค์หลังใหม่ที่เธอซื้อแทนการอยู่อาพาร์ทเม้นท์เดิม

เธอจะรู้มั๊ยว่า วันนั้นฉันก็ตื่นเต้นไม่น้อยเลยที่เจอเธอ ในวันที่ฉันทำอะไรน่า
อายแบบนั้น แหนะมีการว่าเราเป็นผีด้วย หาว่าเราตาถั่วอีก เด็กบ้าด้วย

แล้วใครกันล่ะเนี่ย ที่หลงรักกันก่อน ฉันว่าฉันรู้สึกก่อนเธอนะ เพราะฉันไม่
กล้านอนอ้าปากให้เธอจัดฟันฉันไง...

ฉันเก็บไดอารี่นี้ไว้ โดยที่เธอไม่รู้ เธอไม่กล้าบอกให้ฉันช่วยหา เพราะกลัว
ว่าฉันจะรู้ว่าเธอเขียนอะไรถึงฉันบ้าง ฉันเก็บมันไว้เพื่อแกล้งให้เธอหาเล่น ๆ แกล้งเธอจนถึงวันที่ไม่มีโอกาสคืนเธอได้แล้ว

วันนั้นฉันอ่านแล้วยิ้มและนึกขำถึงเรื่องที่เธอเขียน

วันนี้....ฉันอ่านข้อความทั้งหมดในหน้านี้อีกที ทุกอย่างรอบกายมัน
เปลี่ยนไป แต่อย่างน้อย ๆ ในใจก็มีความสุขที่เคยได้รักใครสักคนนึง
แล้วเขาก็รักเราเช่นกัน