น้ำตาแห่งการยินดี???

เรื่องนี้เป็นเรื่องของเจ้าของบล็อก ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนมีนาคม 2550 วันรับใบประกาศนียบัตรของสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง หากใครมีภูมิต้านทานต่ำในเรื่องเพศที่ 3 กรุณาอย่าอ่าน

ที่ตัดสินใจเล่าให้ฟังเพราะ วันนี้ได้ฟังเพลง รักเธอ เพลงประกอบละครเรื่องน้ำพุ เลยอดคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้

1 ปีแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ความผูกพัน รอยยิ้ม ความสุข หรือแม้แต่ความทุกข์ความเสียใจ แต่นั่นก็พอที่จะเรียกได้ว่าเป็นอดีตที่น่าจดจำสำหรับมากฉัน แต่หลังจากนั้นฉันก็ยังเชื่อว่าสักวันฉันจะเห็นเธอที่นี่อีกสักครั้ง แต่มันกลับผ่านมานานจนพอทำให้รู้สึกและเกิดคำถามขึ้นมาว่า

ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ที่ต้องมาโรงเรียนทั้ง ๆ ที่ไม่มีเธอ

จนในวันนี้ วันที่อาจจะไม่มีโอกาสได้เข้าไปที่โรงเรียนของเราอีกแล้ว จนวันสุดท้ายของการศึกษาฉันก็ยังคงไม่ได้เห็นหน้าเธอ

ฉันทำได้เพียงเดินเข้าไปที่ห้องเรียนของปีแรก สภาพห้องที่อาจเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ตามการจัดของนักเรียนรุ่นน้องที่ขึ้นมาแทน ฉันเดินไปที่โต๊ะเรียนตัวเก่าที่ฉันเคยนั่ง มันยังอยู่ที่เดิม มีแต่เก้าอี้เปลี่ยนไป โต๊ะตัวนั้นมีตัวหนังสือลาง ๆ ที่ถูกเขียนทับด้วยเฉลยข้อสอบของรุ่นน้อง แต่ก็ยังพอมองออกว่านั่นคือ ชื่อของฉันและเธอ ซึ่งเป็นลายมือของเธอที่เขียนไว้
ฉันมองไปที่ ๆ เธอเคยนั่ง แล้วก็เดินไปที่โต๊ะตัวนั้น แต่โต๊ะตัวนั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่โต๊ะเธอ ฉันรู้สึกใจหายที่แม้แต่โต๊ะก็หายไป ฉันเดินหาอยู่ทั่วห้อง ถึงเห็นว่าโต๊ะของเธอมาอยู่หลังห้อง กลายเป็นโต๊ะวางของ วางหนังสือ ที่ไม่มีใครไปนั่ง แต่ก็เป็นสิ่งดีเพราะตัวหนังสือที่อยู่บนโต๊ะแทบจะไม่ลบเลือนไปเลย ไม่มีแม้รอยขีดทับ ทำให้เห็นตัวหนังบนนั้นได้ชัดเจน เธอจะผิดพลั้งอีกสักกี่ครั้ง ฉันยังไม่หยุดรักเธอ เป็นเนื้อเพลง รักเธอ ของไบรโอนี่ เพลงประกอบละคร น้ำพุ นั่นเป็นลายมือของฉัน ที่มันยังคงชัดเจนอยู่

ฉันมองไปรอบ ๆ ห้องเรียนเก่าของเรา นึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน วันที่อาจารย์บอกให้ยืนแนะนำตัวเองทีละคน นั่นคือวันแรกที่ฉันและเธอรู้จักชื่อของกันและกัน

ครั้งแรกที่เราคุยกันก็คือ วันที่เรียนวิชาภาษาอังกฤษเป็นคาบแรกของเทอม อาจารย์บอกให้ทุกคนทำความรู้จักกันเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยาก โดยจับคู่กับเพื่อนที่นั่งฝ่ายตรงข้าม ทุกคนจับคู่กันไปเกือบหมด เหลือเราสองคนในกลุ่มเพื่อนที่ยังไม่มีคู่ (แต่เธอจะรู้ไหมว่าตอนนั้น ฉันเองก็คิดอยู่ว่า อย่าเพิ่งมีคู่นะ แล้วเราก็ได้คู่กัน

ทุกคนก็แนะนำตัวเองต่อคู่ของตัวเอง โดยที่ทุกคนเองก็คงตื่นเต้นที่จะได้รู้จักเพื่อนใหม่ คู่เราก็เหมือนกัน ตื่นเต้นไม่น้อยเลย ฉันแทบไม่กล้าจ้องหน้าเธอ ได้แต่มองแล้วก็รีบหันไปดูเพื่อนคนอื่น กลบเกลื่อนไป ก็เพิ่งรู้ว่ามันไม่ง่ายนักหรอกที่ต้องมายืนจ้องหน้าคนหน้าตาดี ๆ อย่างงั้น เราถามตอบกันได้สักครู่ พอจะรู้ว่าชื่ออะไร มาจากไหน ยังไง จนต่างคนก็ไม่รู้จะถามอะไรอีก แต่อาจารย์ก็ยังไม่บอกให้หยุด ฉันก็เลยถามเธอว่า

How Are You???

Im Fine Thank you เธอตอบ

Im Fine ฉันตอบโดยที่เธอยังไม่ถามว่า And You พอนึกขึ้นได้ก็เลยต่างคนต่างหัวเราะ โธ่!!!เธอเลยรู้เลยว่าเราตื่นเต้น

พอรู้สึกตัวอีกที น้ำตาก็กำลังจะไหลให้กับอดีตที่คิดถึง แต่ฉันไม่อยากร้องไห้ ในวันที่มีค่า วันที่สิ้นสุดการศึกษาวันนี้ ฉันได้แต่เดินไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่จะหยิบปากกา มาเขียนที่หน้ากระดานว่า ลาก่อนนะ..... (ชื่อเธอ) ฉันเดินหันหลังให้กระดาน แล้วเดินออกทางประตูหลังห้อง และหวังว่าความทรงจำดี ๆ มากมายจะยังคงอยู่ในห้องนี้ตลอดไป มีเด็กผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่ถัดห่างกันไปจากโต๊ะ 5 ตัว กำลังแอบมองกันอยู่

ฉันเดินลงมาเพื่อถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ ทั้งห้อง และอาจารย์หลาย ๆ ท่านเพื่อเป็นการอำลาในการสำเร็จการศึกษา

ตลอดระยะเวลาที่พวกคุณ ศึกษาหาความรู้จากที่นี่ หวังว่าที่นี่จะให้ได้มากกว่าสิ่งที่คุณต้องการ ขอให้พวกคุณทุกคนประสบความสำเร็จในชีวิต ตามดั่งใจปรารถนา และขอให้เก็บความทรงจำ และความรู้สึกดี ๆ จากที่นี่ไว้ในใจตลอดไป อาจารย์ใหญ่ให้โอวาทก่อนจะอวยพร

เพื่อน ๆ ต่างก็กอดกันเพื่ออำลา ไหว้อาจารย์ที่เคารพและขอขมาอาจารย์ นักเรียนแทบทุกคนปล่อยน้ำตาออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริง ซึ่งรวมทั้งฉันด้วย ในขณะที่เพลงบรรเลงขึ้น ก่อนจากกันขอสัญญา.......

ฉันยืนมองขึ้นไปบนชั้น 3 ของอาคาร ในมือก็ถือใบประกาศนียบัตร หลักฐานการเรียนจบ

เพื่อนเรียนจบกันแล้วนะ แล้วแกล่ะ.... สักวันเราคงได้เจอกัน วันนั้นแกจะภูมิใจในตัวเค้า ฉันยืนน้ำตาไหลท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ๆ ที่ยืนร้องไห้ให้ความสำเร็จเช่นกัน แต่จะมีใครรู้บ้างว่า ฉันกำลังร้องไห้ให้ใครคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่แห่งนี้ ใครบางคนที่มีความหมายที่สุดในที่แห่งนี้ ใครบางคนที่เคยทำให้ที่แห่งนี้เป็นที่ ๆ อยากมาทุก ๆ วัน แล้วใครคนนั้นจะรู้บ้างไหมว่า ฉันกำลังน้ำตาไหล เพราะเธอ

edit @ 2007/05/16 20:39:03